HAMA OLAYI VE SURİYE İHVANI/2 BÖLÜM -(A)

Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.
anasayfa anasayfa ara giris kayit
   > GÜNDEMDEKİLER > Dünyadan > SURİYE > HAMA OLAYI VE SURİYE İHVANI/2 BÖLÜM -(A)
Kullanıcı Adı: Beni Hatirla?
Şifre:

   > GÜNDEMDEKİLER > Dünyadan > SURİYE > HAMA OLAYI VE SURİYE İHVANI/2 BÖLÜM -(A)
Sayfa: [1]   Aşağı git
  Bu Konuyu Gönder  |  Yazdır  
Gönderen Konu: HAMA OLAYI VE SURİYE İHVANI/2 BÖLÜM -(A)  (Okunma Sayısı 1128 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.
medine düşleri
Daimi Üye
**
Offline Offline

Mesaj Sayısı: 134


« : 28 Ekim 2014, 10:42:34 ÖÖ 10 »

Hama Olayı ve Suriye İhvanı – 2.Bölüm
HAMA OLAYI VE SURİYE İHVANI
( Geçen bölümden devam)
İKİNCİ BÖLÜM
KISACA SURİYE ve SURİYE İSLAM CEPHESİ’NİN YAPISI ve HAREKET SEYRİ
13 milyon civarındaki nüfusunun % 70 küsuru Ha¬nefî, Şafii ve Caferî’lerden oluşan Müslüman; % 10 ve 15 arası Nusayrî ve Dürzî; % 10’u (Katolik-Ortodoks-Marunî-Nasturî ve Protestanlardan oluşan) Hıristiyan; geriye kalanlarının da Ismailiyye, Yezidî ve Yahudilerden meydana gelen Suriye, bilindiği gibi uzun yıllar Osmanlı idaresi altında yaşamış; Birinci Cihan Savaşında Osmanlıların dağılmasından sonra da 1920’de Fransız mandası altına geçmiştir.
1944’de bağımsızlık anlaşması imzalanan ve 1945’de yürürlüğe sokulmağa başlanan, ancak 1946 yılında Fransız güçlerinin ülkeyi terk etmesiyle bağımsız (?) devlet statüsüne kavuşan Suriye, o günden bugüne kadar bir türlü istikrara ka¬vuşamamış; uzun süren askerî darbelerle karşı karşıya gelmiştir.
Bu cümleden olarak, ilk darbe Mart-1949’da (Amerikan güdümlü) olmuş; onu Ağustos 1949’daki Amerikan güdümlü askerî darbe ta’kib etmiştir. Bu yönetim de, çok güdümlü Şubat 1954 darbesine ka¬dar devam etmiştir.
Fikrî temeli 1950’lere dayanan ve Nusayrî Zeyi Arsuzî, Hıristiyan Mişel Eflak ile Sünnî Kökenli Selahad¬din el-Bitar tarafından kurulan “el-Baas el-Arabi” (Arapların Yeniden Dirilişi) denen ideolojik kuruluş, (nasyonal-sosyalist bir yapı olarak) geliştirilerek, son ikisi tarafından ‘parti’ olarak resmen faaliyete geçiril¬miştir. 1955’lerde siyasî etkinliğini hissettirmeğe başlayan parti (el baas), sünnî (?) kökenli kişilerin yönetimi altında bulunan Arab Sosyalist Partisi ve Suriye Komünist Partisi ile güçlü bir işbirliğine girme¬si neticesinde 1957’de Suriye’de yönetimi tamamen ele geçirmiş ve Cemal Abd’ünnâsırîn Mısırı ile de itti¬fak kurmayı başarmıştır.
El-Baas’ın sağladığı Suriye-Mısır ittifakı, 1 Şubat 1958’de Birleşik Arab Cumhuriyeti‘ni doğurmuş; bu -sözde- Cumhuriyet, Suriye’de gerçekleştirilen 29 Eylül 1961 askerî darbesi netice’sinde tarihe gömülmüştür. Bu tarihten sonra; Suriye Baası, dâhilî hesaplaşmalara sahne olmuş; 8 Mart 1963’de sünnî (?) Baas’cı Selahaddin ei-Bitar’ın egemen olduğu askerî bir darbe yapılmış, birkaç ay sonra etkinlik yine sünnî (?) Baasçı olan Hafız el-Emin’e geçmiş olmakla birlikte Mişel Eflak-Hafız el-Emin ve Selahaddin el- Bitar üçlüsü Suriye’de mutlak hükümranlığı elde et¬miş ve Baas‘ın ‘pan-Arab’ (Arab Birliği) ve ‘merkezi¬yetçi’ ideolojisini esas almışlardır.
Bu kanada karşı; Baas‘nn, ‘mahallî-bölgesel’ ve ‘adem-i merkeziyetçi’ görüşün temsil eden Sâlih Cedîd-Nureddin el-Attasî-M. Ümran ve Hafız el-Esed (ikisi sünnî, ikisi de nusayrî) gurubunun 23 Şubat 1966’da gerçekleştirdikleri askerî bir darbe ile yöne¬tim köklü bir el değişikliğine uğramış; ünlü Hafız el- Esed yönetiminin kapısı açılmış ve ilk dönemi başlamıştır. Bu darbe ile Hava Kuvvetleri Komu¬tanlığını ele geçiren Hafız El-Esed, artık parti içi mu¬haliflerini diskalifiye etmenin yollarını aramaya başlamıştır. Yönetimde etkinliği elinde bulunduran ve kendisi gibi Nusayrî olan Salih Cedid’e karşı 25 Şubat 1968’de başarısız bir darbe girişiminde bulu¬nan Hafız el-Esed, 23 Kasım 1970 tarihinde yaptığı askerî bir darbe ile yönetimi tamamen ele geçirmiş, muhaliflerinin hepsini diskalifiye etmeyi başarmıştır. Hafız el-Esed’in mutlak hâkimiyet kurması üzerine, Baas‘ın kurucusu olan ünlü Mişel Eflak ile arkadaşı Selahaddin el-Bitar, ‘merkeziyetçi’ Baas’ın temsilci¬leri ve savunuculura olarak, bu yapıdaki Irak’a firar et-mişlerdir. O günden sonra, Irak Baas’sı île Suriye Baas’sı arasında zıtlık ve düşmanlık baş göstermiş, bu da büyük bir ideoloji savaşını doğurmuştur… (Böyle¬ce; Irak Baas partisinin, Suriye Baas partisinden da¬ha radikal olduğu da anlaşılmış olmaktadır…)
Suriye’de rakipsiz şekilde iktidarı eline alan ve za¬lim bir dikta düzeni kuran Hafız el-Esed, kendinde önceki tağutî yönetimlerin başvurduğu ve halkı müslüman olup da, yönetimleri şirk ve küfür olan diğer ülkelerde de görüldüğü zulüm, baskı ve sindir¬me eylemlerini sürdürmeye başlamış, bu yolla tağutî rejiminin iyice kökleşip kuvvetlenmesini amaç¬lamıştır. (30). Hafız el-Esed’in bu baskıları, tabiatıyla ara sıra ‘tepkiler’ doğurmuş, yer yer fiilî mukavemet hareketlerini netice vermiştir. Bunlardan en önemlisi, Hama’lı mücahid Mervan Hadid’in, Suriye İhvanı’nın desteğinden ve onayından mahrum olan bireysel ni¬telikli, Esed rejimine karşı silahlı eylemi ve bunun so¬nucu olarak da, Esed rejimi tarafından yakalanıp idam edilmesi ve şehadete ulaşması olayıdır. Ki bu, bir gurup müslümanların Esed rejimine karşı kap¬samlı bir şekilde baş kaldırılarına ve silahlı eylem başvurmalarına sebep olmuştur. (31)…
İRAN COĞRAFYASINDA İSLAM, DEVLET OLUYOR.
Bilindiği üzere 11 Şubat 1979 tarihinde İran coğrafyasında muhteşem İslamî İnkılâbı gerçek-leşmiş, ezilen dünya müslümanları ve mustaz’afları için büyük bir ümid ışığı olmuştur. Dünya müstekbirliği ise, Büyük şeytan Amerika’nın öncülüğü altında İslam İnkılabı‘na karşı çok yönlü saldırı başlatmış ve dünya müslümanları için bir‘eksen’ olmasını önle¬meye çalışmıştır… Durum bu merkezde olunca, dünyanın başka bölgelerinde bulunan İslamî Hare¬ketlerin, İslam İnkılabı ile irtibat kurarak fikir ve hare¬ket birliği içerisine girmeleri, en azından kendi bölge¬lerinde başvuracakları fiilî hareketlerin ‘sınırı, yeri ve zamanı’ hususunda ‘istişarede’ bulunmaları İslamî ve Kur’anî bir gereklilik olarak karşımıza çıkmakta; ciddî ve samimi bir hareket, bunu kat’iyyen elzem kılmaktadır…
Fakat; Suriye İhvanının bir kısmının öncülüğünde 1979 yılının yaz aylarında, yani İslâm İnkıiabı‘nın ha¬kim oluşundan 5-6 ay sonra kurulan ve Suriye’de ‘fiilî kıyam ve eylem’ yolu ile devrim yapmayı amaçlayan ‘Suriye İslam Cephesi’ maalesef İslam İnkılabı ile is¬tişare bile etmeden ve mutabakat sağlamadan, fiilî eylemlere başvurmuş; 16 Haziran 1979’da Halep Topçu Okulu‘na düzenlenen silahlı bir operasyonla 60 civarında harb okulu öğrencisi öldürülmüş ve bir o kadarı da yaralanmış, böylece Esed rejimi ile ipler ta¬mamen, bil-fiil koparılmış ve dönüşü olmayan bir yola girilmiştir. (32)…
El-Beyanunî, Adnan Sadeddin, Said Havva ve Adnan Ukla gibi… şahsiyetlerin kurucularından ol-duğu ve etkinlik gösterdiği, fakat çok renkli ve değişik düşünce erbabının içerisinde aktif rol aldığı Suriye İslam Cephesi; mezkûr olaydan ve sair bir kısım ey¬lemlerden sonra, kendini artık gizleyememiş ve varlığını ilan etmek zorunda kalmıştır… Suriye dışına çıkmış bulunan Suriye İslam Cephesi‘nin yönetici kadroları, gerek Suriye’de ve gerekse Suriye dışında, bilhassa, Avrupa’da yayınlanan basın yolu ile peş peşe bildiriler, broşürler ve mesajlar yayınlamış; kısa bir süre sonra, Suriye rejimini silahlı eylem ile yıkıp yerine İslamî düzen kuracaklarını alenen ilan etmiş, Hama kentinin de ‘merkez’ olduğunu yeri geldikçe belirtmişlerdir… Bunu yaparken de, İslam İnkılabı’ ile irtibat kurma ihtimallerine dahi yer vermedikleri gibi; Eylül-1980 yılında başlamış bulunan İran-lrak sa¬vaşını ve emperyalist güçlerin çok yönlü oyunlarını ve Saddam rejiminin yapısını ve saldırganlığını kaale almamışlar, tam aksine Saddam ile işbirliği yapmakta dahi herhangi bir sakınca görmemişlerdir…
Adı geçen cephe’nin bu sorumsuzca tavırları Hafız el-Esed gibi bir canî’nin müslümanlar aleyhine fiilî harekete geçmesine, tağutî düzenin korunması için muhtelif zulümler ve katliamlar icra etmesine se¬bep olmuştur. Her düzenin; kendini yok etmeye niyetli olan ve o amaçla eyleme geçen kişi ve hareketleri yok edeceği ve bunda kendini ma’zur göreceği tabiidir. Hakim olan bir düzenden, bundan başkasını bekle¬mek elbette safdillik olur. Onun için, mes’elenin bu yönünden çok, diğer yönünü, yani o tür zalim ve tağutî düzenlere koz verme; ‘zemin, zaman, güç ve kapa¬site’ hesabı yapmadan veya bunları nazar-ı itibara al¬madan fevri çıkış yönünü sorgulamalı, faillerinden ve müsebbiblerinden hesap sorulmalıdır…
İşte; Suriye islam Cephesi’nin bir kısım eylemleri¬ni ve dünya kamuoyuna alenen açıkladıkları niyetleri¬ni ve durumlarını büyük bir koz ve fırsat olarak değer¬lendiren melun Hafız el-Esed rejimi, güya yıkılma¬mak ve varlığını korumak iddiasıyla bir sürü katliam¬lar gerçekleştirmiş, böylece canî çehresini dünya ka¬muoyuna göstermiştir. Mart 1980’deki Halep, Nisan 1980 ilk Hama katliamları ve cinayetleri, mel’un Hafız el-Esed’in gerçekleştirmiş bulunduğu sistematik kat¬liamlarından sadece bazılarıdır… Hafız Esed, bu al¬çakça zulümleri icra ederken, Suriye halkına karşı gayet mazlumane bir pozisyon takınmış; buna gerek¬çe olarak da adı geçen cephe’nin eylemlerini, niyetlerini, iç ve dış basında yayınlanmış bulunan muhtelif bildirilerini ve mesajlarını göstermiş, kendini ve düze¬nini korumak zorunda kaldığını söylemiştir… Elindeki bu kozları bahane ederek ‘kuzu postuna’ bürünme¬ye muvaffak olan canî Hafız Esed rejimi böylece Su¬riye islam Cephhesi’nin ‘merkez’ diye lanse edip ‘he¬def’ olarak gösterdiği‘Hama‘nın kahraman müslüman halkını, ‘katliam’ edebilmenin ortamını hazırlamaya başlamış (33) ve Ekim-Aralık/1981 ta¬rihleri arasında ‘Hama’ çevresinde yaptığı hazırlıklar¬la ve askeri yığınaklarla, meşhur ve hazîn‘Hama kat¬liamını’ gerçekleştirebilmenin fırsatını kollamaya başlamıştır (34)…
MAZLUM HAMA HALKI KATLİAMA UĞRUYOR
Tağutî rejiminin ve zalim saltanatının devamını sağlamak için her türlü zulmü ve cinayeti kendisi için mübah kabul eden rezil Esed rejimi, Suriye İslam Cephesi‘nin verdiği kozları bahane ederek, meş’um Hama Katliamınıgerçekleştirmiş; onbinlerce maz¬lum, ma’sum ve her şeyden habersiz müslümanların mübarek kanlarını alçakça akıtmıştır. Bu alçakça ci¬nayetin işlenmesinde, Suriye İslam Cephesi’nin çok büyük vebali ve sonsuz sorumluluğu vardır. Zira az yukarıda da değindiğimiz gibi; Suriye İslam Cephe¬si’nin yönetici Kadrosunun tamamı Suriye dışına çıkmış, bulundukları ülkelerde verdikleri beyanatlar¬la, basına yansıyan bildirileri ile Hafız el-Esed rejimini uyanık bulunmaya sevk etmiş, Hama başta olarak, İslamî potansiyel yönünden güçlü olan yerleri ikide bir ‘hedef olarak göstermişlerdir. Hatta bu durum kendi yayın organlarında da sürdüren Suriye İslam Cephe¬si; 7 Haziran 1980 tarihli ‘en-Nezir” dergisinde, Suriye ve özellikle de Hama halkını alenî olarak ‘cihada ve kıyama’ başlamaya davet etmiş, benzeri bildirilerle de bunun dozajını iyice artırma yoluna gitmiştir. Buna karşılık, Hafız el-Esed, Suriye halkını, bilhassa müslüman kitleyi yanına almayı,hiç değilse ‘çekim¬ser’ bırakmayı sağlamak amacıyla‘dindar’ görünme ihtiyacı duymuş, sık sık camilerde görünmeye başlamış, İslam’a ve müslüman halka tavizler ver¬me yollarına başvurmuş (36), böylece Suriye İslam Cephesi’nin ‘merkez’ kabul ettiği “Hama‘yı yalnızlığa itmeye Suriye halkından soyutlanmış bir biçimde bırakmaya çalışmıştır. Zaten; Mervad Hadid, Adnan Sadeddin ve Said Havva gibi isimlerin ‘Hama’lı oluşları (37) ve Suriye İslam Cephesi’nin sürekli ola¬rak Hama’yı -adeta- ‘hedefgösterir gibi ön plana ge¬çirmesi.. gibi faktörler de, Hafız el-Esed’in ‘Hama‘yı hedef alarak, mazlum halkını alçakça‘katliam’ yap¬masına sebep olmuştur…
Evet;.. Suriye islam Cephesi; ‘beyanat’, ‘misak’, ‘en-nezir’ ve ‘el- müctema’ gibi kendi yayın organ¬larında, dünya kamuoyuna açık bir şekilde yayınladıkları ‘yazı, bildiri, broşür ve mesajlarla'; “amaç¬larının, Suriye rejimini devirmek olduğunu” “bu¬nun yerine de İslam devletini kuracaklarını, ko¬nuyla alakalı bütün hazırlıkların tamamlandığını” “bunu gerçekleştirmek için de tek yolun silahlı kıyam ve fiilî cihad olduğunu” alenen ilan etmiş (38), böylece; uykuda olan Esed rejimini uyandırmış ve harekete geçirmiştir… Cephe’nin en önde gelen si¬malarından olan Said Havva, 9 Aralık 1980’de, Batı Almanya’da yayınlanan ‘die Welt’ gazetesinin kendi¬siyle yaptığı bir röportajda, “Suriye Cephesi’nin Su¬riye rejimini devirip yönetimi ele almaya tam an¬lamıyla hazır olduğunu” (39) açıklamış; Cephe’nin Said Havva’dan da etkili şahsiyeti olan Adnan Saded¬din ise; ‘misak’ ve ‘Ennezir‘de yayınlanan mülakat ve beyanatlarında (Sanki, Esad rejimini yıkmışlar? veya yıkmak? üzereler., gibi) “kuracakları? Yeni yöneti¬min? şeklini, yapısını ve işleyiş tarzını…”alenî ola¬rak ilan etmiş (40), bu tür sansasyonel haberler ve şamata yüklü beyanlar, Hafız el-Esed rejiminin teyak-kuza ve alarma geçmesini, adı geçen cephe ile irtibat halinde olan şahıs ve bölgeleri ‘hedef ittihaz etmesi¬ni doğurmuştur….
Bazı gurupların Irak üzerinden Hama’ya silâh sok¬muş olmasına mukabil, Hama halkı (kitle olarak) ta¬mamen silâhtan tecrid edilmiş; Suriye İslâm Cephesi tarafından ‘güçlü merkez ve karargâh’ denilerek ‘hedef’ olarak gösterilmiş; bir kısım guruplara va’d edilen yardımlar-destekler gönderilmemiş; adı geçen cephe’nin ‘blöfleri‘ neticesiz kalmış; kısâcası, maz¬lum Hama halkı; adı geçen cephe tarafından -maalesef- desteksiz ve yardımsız bir şekilde câni Esed reji-minin insâfsız eline ve katliâmına terk edilmiştir (41). Bu da, tabiâtiyle ‘Hama katliamının’boyutlarını biraz daha büyütmüştür… Hareket öncülerinin bu kadar büyük gafleti neticesinde ‘Hama‘yı abluka altına alan Hafız el-Esed rejimi, müslüman halka karşı değişik baskı ve zulüm metodları uygulamış, halkın, din, iman, namus, şeref ve hürriyetine tecavüzlerde bu-lunmaya başlamıştır. Bunun üzerine; dinini, namusu¬nu ve mukaddes değerlerini ‘savunma zarureti ile karşı karşıya kalan mazlum ve kahraman Hama halkı, tağutî Suriye rejimine karşı ‘mukavemet’ etme¬ye başlamış, cani Esed rejimine bağlı askeri güçler¬den 50’ye yakın uşağı tepeleyerek cehenneme yol¬lamış, böylece; ‘Şehadet’ tarihimizde yeni ve şanlı sahifeler açılmıştır. (42)…
İSLAM İNKILÂBININ DOĞUŞU VE TAĞUTİ GÜÇLERİN OYUNLARI
Ma’lum olduğu veçhiyle; İslam İnkılâbı, tabiatı ge¬reği uzun mücadele yılları neticesinde ‘zafere’ ramak kaldığı 1978’in son ve 1979’un ilk günlerinde tarihî ölüm-kalım savaşını vererek; 100.000’lerce şehid, yaralı ve mazlum evladını sineye gömerek; 2 Şubat/11 Şubat 1979 tarihlerinde mutlak hakimiyet kurmuş, dünya tağutluğunun bölge temsilciliği olan ‘şahlık’ rejimini tarihin çöplüğüne atmıştır.
Bu muhteşem İslamî inkılab, dış güdümlü olmayıp tamamen İslamî, vahyî ve Nebevî olduğundan; ‘Ne doğu, Ne batı; Sırf İslamî!” prensibi ‘esas’ aldığından, kısaca; ‘tam inkılab? (yabancıların tabir¬leriyle; radikal, militarist-savaşçı ve yayılmacı) bir karakter taşıdığından dolayı, tüm dünya kâfirliğinin ve tağutî-emperyalist güçlerin ‘tek hedefi’ haline gelmiştir. Onun için de, emperyalist güçler; İslam inkılabına karşı, inkilâb‘ın ilk günlerinden itibaren, acil bir tarzda, değişik ve çok yönlü oyunlara, komplo¬lara, şantajlara, entrikalara, yalanlara, iftiralara, kara¬lamalara, tahrib ve ‘yok etme’ operasyonlarına başvurmuşlardır, “askerî darbe girişimleri”, “halkı, bilhâssa etnik gurubları isyân ettirme gayretleri”, “mezhebî kutuplaşma sağlama ve tefrika çıkarma çabaları”, “münâfık ve uşak zihniyetleri devlet mekânizmasına sızdırarak üst kadrolara yerleştirme ve böylece ‘kal’ayı içden fethetme’ gayret¬keşlikleri”, “halk ile ülfeti ve her türlü siyâsî-içtimaî-iktisâdî, askerî ve teknik gelişmeyi sabote et¬me faaliyetleri”, “dünya kamuoyu’ndan ve ulusla¬rarası kurumlardan ve plâtformlardan tecrid et¬me, yalnız bırakma entrîkâları”, “siyâsî, iktisâdi, içtimâi, askerî, ilmî ve her türlü ambargolar-ablukalar uygulama fiilleri”, bunlardan (komplolardan., vs’..den) sâdece bazılarıdır…
Bütün bu çok kapsamlı -değişik- hileler, tuzaklar ve komploların, inkılâbın yıkılmasını sonuç verme¬mesi neticesinde de, mezkûr olumsuzluklara ve iç çatışmalara ilâveten (Ordu’nun dağılmışlığı- dağıtılmışlığı fırsat bilinerek) dünya istikbârının bölge uşağı olan ‘Irak baas rejimi’ sancağı altında ‘tek or¬du, tek cephe’ hâlinde ‘birleşen’ dünya emperyaliz¬mi, İslâm İnkılâbını yıkmak amaciyle karadan, havadan ve denizden amansız yıldırım bir savaş başlatmış; İslâm inkılâbının bir çok yerleşim kentle¬rini yerle bir etmiş ve bir o kadarını da fiilen işgal et¬miştir.
Dışarıdan ve içeriden bu kadar tehlikelerle, hatta ölüm ve felâketlerle karşı karşıya bırakılan İslâm Inkılâbı’na karşı dünya müslümanlarınca uyanan muhabbet-hürmet-râbıtâ (bağlılık), hele şefkat-merhâmet ve rikkât duygularını ve ‘Müslümanların tek millet olduklarının bilincine varma” duyarlılıklarını yok etmek, hiç olmazsa dumura uğratmak için hare¬kete geçen “gizli ve hâin güçler”, böyle bir kritik zaman’da ‘Hama Olayı’ gibi değişik senaryolar hazırla¬maya, ‘yardıma kendi muhtaç’ olan İslâm inkılâ¬bına da (niye, yardım yapmadı? diye) ‘hayâlî fatura¬lar’ çıkartmaya başlamışlar, böylece; dünya müslümanlarının, hatta mustâz’aflarının “umut ışığı” olan İslâm inkılâbı üzerinde şübheler, şâibeler ve itimâdsızlıklar uyandırmağı amaçlamışlardır.
Bu hususta kefere güçler, emperyâlist merkezler ve münâfık mihraklar açık veya kapalı bir surette baş rolüoynarken; bazı kereler de ‘müslüman’ hatta ‘mücâhid’ görünümlü piyonlarını devreye sokarak “İslâm inkılâbına” karşı ‘yıkıcı’ faaliyetlerini (dolaylı biçimde) sürdürmektedirler. Bu, mertçe olmayan menhus faaliyetler neticesinde, hasb-el-beşer etkilenen toplumlar içerisinde samimi, mes’elenin künhüne vâkıf olmayan, olma imkânı bulamayan müslüman kardeşlerimizin bulunacağı, bunların da, ister iste¬mez bu menfî propagandalar ve vesveseler sonucu, İslâm İnkılabı’na karış tavır takınacağı,hiç olmazsa soğuyacağı ve bağlılığının (kesin-kes) kopacağı tabîîdir. Böylece; İslâm alemi‘nin büyük bir kesimini oluşturan sünnî müslümanlarla İslâm İnkılabıarasın¬daki itikâdî, dinî, siyâsî, cihâdî ve amelî tüm bağlar ko-pacak, İslâm İnkılabı yalnızlığa itilmiş olacak ve ya¬vaş yavaş (El’iyazubillah) yıkılması sağlanacak; Sünnî müslümanlar ise, hâmîsiz, imamsız, hükümet¬siz, devletsiz ve yardımcısız bırakılacak; tağutî düzenlerin sultası altında (hâl-i hazır, mevcut) rezîl ve zelîl bir hayat içerisinde yuvarlanıp gidecek ve em¬peryalist kâfirler de, derin bir nefes alacak ve sürekli bir şekilde rahata kavuşacaktır…
İşte; Hama ve benzeri olaylar bahâne edilerek İslâm İnkılabı’na karış (güyâ, yapıcı tenkid adı altın¬da) başlatılan, yer yer ve zaman zaman gizli veya açık bir şekilde sürdürülen menfî ve yıkıcı propagan¬daların asıl amacı veya doğuracağı netice ancak bu¬dur! ‘Hama’ olayı, ayrıca; muhtelif islâm ülkelerinde İslâm İnkılabı’na karşı ‘millî-kavmî’,’mezhebî- meşrebî’, ‘tarihî, coğrafî’, ‘nefsî veya şeytanî’., bir kısım derunî hastalıkların, kinlerin ve düşmanlıkların nüksedip zuhur etmesine de vesîle olmuştur…
Hele; içerisinde yaşadıkları ülkelerin hakim olan tağutî düzenlerine karış ‘temenn⒠etmeyi meslek hâline getiren; hakim güçlerin nimetlerinden?” (parti, dernek, makam, mevki, ikbâl, sermâye, mülkiyet ve şöhret gibi., ‘metâ’ul-ğurur’ olan imkânlarından) istifa¬de etme yarışı içerisine giren; yazar, çizer, molla, ağabey, efendi., ünvânlarıyla toplumun -güyâ- ‘elit’ tabakasını oluşturan; takvâ ve cihad rolleri ile bir kısım müslümanları etkileyen; ‘bukalemun’ gibi dâi¬ma renk (sâff ve çizgi) değiştirmeği itiyâd haline geti¬ren; kendi değişken tavrı ve yandaşları için ısmarla¬ma ve uydurma fıkhî hükümler ihdâs eden (47); sunî ulemâ ve molla taslaklığı ile geçinip gününü gün eden; ara sıra ‘tağutlardan?…’ bahsetmeği ve bunu sırf sloganlaştırmayı branş edinen bir kısım ahundların, katliâmın her yıldönümünde ‘Hama‘yı dillerine dolamaları, güyâ Hama’ya ağıt yakar görünerek İslam İnkılabı’na karşı kin, nefret ve zehir kusucu tavırlar sergilemeleri, Hama‘yı vesile ederek İslam İnkılabı’na karşı doğrudan veya dolaylı bir biçimde saldırılarda bulunmaları, çok feci’ ve hazin bir manza¬ra olarak müşahede edilmektedir…
Halbuki; Allah’ın dininin hakim kılınması için çaba¬lamak, yani Allah’a gerçek ubudiyet görevinin ifâ edil¬mesi için geldiğimiz şu fani dünya’da, gayet hassas olmamız; Allah’ın dinini hakim kılmış ve bunu tüm ci¬hana hakim kılmak için çalışmayı şiar ve esas edin¬miş olan İslam İnkılabı‘nın müdafaa ve muhafazası için çalışmamız ilahi bir vecibe olarak tebellür etmek¬tedir. Bilhassa, “Allahın ayetlerini semen-i kalil mukabilinde satmayın!” (48); “hakkı, bâtıl ile karıştırmayın!” (49); “dünya hayatı, aldatıcı bir metâ’dan başka bir şey değildir.” (50); “…hakkı bi¬lerek gizleyenlere Allah lâ’net eder, lâ’net edici olan (herkes de) lâ’net eder.” (51) gibi., yüzlerce İla¬hi terhib, tahzir ve tehditler karşısında, yürüklerimiz ürpermeli ve tir-tir titremeliyiz. Ve; bugünün yarını, muhakeme-i kübra’nın da olduğunu unutma-malıyız…
Şunu açıkça ifade etmek gerekir ki; bile bile hakkı gizleyenlerin, peşin hükümlü ve içten pazarlıklı olarak İslam İnkılabı’na menfi gözle bakanların, değişik fer’î ve mezhebî görüşleri kendileri için ‘din’ edinen bağnazların, ‘dall ve mudill’ (52) pozisyonunda bulu¬nup da bilgiçlik taslayanların, kalblerinde maraz bulu¬nanların.. bu ve benzeri yazılarla İnsaf dairesine gele¬cekleri biraz zor olsa da; bilmeden veya yanlış bilgi neticesinde ‘hama’ olayından ve saireden dolayı, İslam İnkılabı’nı suçlu zanneden samimi Müslüman kardeşlerimizin konuyu kavrayıp teslim edeceklerine ve İslam İnkılabı’na karşı su-i zanlarını tekrar hüsn-ü zanna çevireceklerine inanıyoruz. ‘Suriye Dosyası’ yazarı gibi.. Bir kısım samimi ve halis kardeşlerimize bu vesile ile yardımcı olabilirsek (53), kendimizi bahti¬yar hissetmiş ve Yüce rabbimize de sonsuz hamd-ü senâlarımızı arz etmiş oluruz, inşaallah… ”
CİNNÎ VE İNSΒEL-HANNÂS’DAN KAYNAKLANAN EVHÂM, ŞÜBHE VE VESVESELERİN YIKILMASI
Ma’lum olduğu gibi ve daha önce de temas et¬tiğimiz üzere; İslam İnkılabı, 11 Şubat 1979 tarihinde bil-fiil ‘İran’coğrafyasında hakim olmuş, dünya müslümanlarının bir kısmı İnkılabı layıkı veçhiyle anlamış ve kıymetini takdir ederek birlikteliğini ve inkıyadını arz etmiş; bir kısmı müspet bakışla yetin¬miş; bir kısmı ‘teğet’ geçmekle işi geçiştirmiş; bir kısmı ise İnkılaba şübhe ile bakmış; diğer bir kısım ise, emperyalistlerin oyunlarına gelerekİnkılabın aleyhine geçerek menfi ve yıkıcı bir misyonu üstlen¬miştir… Bu son iki, bilhassa son kısım müslüman zümre, maalesef İslam ümmeti ve ümmetin vahdeti için daima bir engel ve parazit hüviyetini oynamış; ni¬ce saf ve iyi niyetli müslümanları da şüphelere ve ve¬himlere düşürmüşlerdir.
Henüz devlet olmamış İslamî hareketlerin, devlet ve cihan-şümul bir yapıya kavuşmuş olan İslam inkılâbı ile irtibat halinde bulunması, istişareyi ve itaati esas alması, Yüce Kur’anın İlahi öğretileri arasında olduğu ehil zevatça bilinmektedir. Ve yine; bütün İslamî hareketlerin, devlet ve hükümet olmuş olan bir İslamî yapı‘nın, yani İslam İnkılâbı’nın sulh halin¬de olduğu ülkelerle sulh halinde olması, savaş halin¬de olduğu ülkelerle de (hükmen) savaş halinde ol¬ması, keza İslam mektebinin muktezasıdır. Hâl böyle olduğu halde; Suriye İslam Cephesi, İslam İnkılâbı’nın kuruluşundan sonra oluşturulmuş, İslam İnk¬ılabı ile hiç bir istişarede bulunulmamış ve gerek Suri-ye İslam Cephesi’nin kuruluşu ve gerekse hareketi konusunda İslam inkılabına danışılmamıştır. Danışıldığı iddia edilen konularda da tavsiyesine uyulmamış, Velâyet yetkisi bil-fiil kabullenilmemiştir. Aksine bir hareketle, İslam İnkılâbı’nın amansız düşmanı, yüzbinlerce müslümanın katili ve emperya¬list güçlerin uşağı olan kâfir Saddam rejimi ile dostluk ve işbirliği içerisine girilmiş; islam İnkılabı ile sulh ve barış halinde bulunan Suriye’ye karşı, tâ işin ilk başından itibaren savaşma kararı alınmış; dış basına verilen beyanatlarda ısrarlı İran İslam Cumhuriyeti gi¬bi ‘kan dökücü?’ olunmayacağı ve içteki kâfirlere karşı hoşgörü ile muamele edileceği özellikle vurgu¬lanmıştır…
Onun için; İslam İnkılâbı’nın şer’i konumu, üstlen¬diği cihan-şümul misyon, içerisinde bulunduğu şart¬lar, Suriye İslam Cephesi’nin karışık-karmaşık ve şaibeli durumu, Cephe’nin Irak ile ve batı ile irtibatlı durumları ve Suriye’nin İslam İnkılabı ile olan siyasî, iktisadî ve askerî ilişkileri., gibi bir sürü meseleler göz önüne alınmalı ki; İslam İnkılâbı’nın Hama Olayı karşısında ‘suskun’ kalmasındaki esbab-ı mucibe gereği gibi anlaşılabilensin…
İşte; bu gibi pozisyonlardan dolayı İslam İnkılabı, ‘Hama‘dan yana açıkça tavır koymamış, câni Suriye rejimi ile olan barış ve anlaşmalı durumunu bozmamıştır. Bu durum, ‘kasıtlı’ olanların ellerinde bir ‘koz’ olarak kullanılmış, sürekli olarak ‘sâfi’ zihinler idlâl edilmek istenmiştir. Onun için, bu konunun geniş (şer’î) tahlilinin yapılması, olayın İçyüzünün ve İslam İnkılâbının tutumunun ‘esbab-ı mucibesinin’ vuzuha kavuşturulması gerekmektedir.
Evet; “çağa, İslam çağı damgasını” vurdurtan muhteşem İslam İnkılâbı, Hama Olayı’na karşı neden pasif bir tavır takındı? Ve Suriye rejimi gibi bir küfür düzeniyle neden ilişkilerini kesmeyip devam et¬tirme yolunu seçti? Öyle bir ınkılab ki; değil dünya müslümanlarının, tüm dünya mustaz’aflarının da sığınağı ve ‘umut ışığı’ olmuştur, öyle bir ınkılab ki; aç-perişan-ezilen ve esir insanlığın ‘kurtarılmasını tek amaç edinmiştir. Öyle bir ınkılab ki; i’lâ-yı kelimetüllahın ve onun uğrunda sa¬vaşmanın verdiği tad, zevk, aşk ve lezzet, artık İslamî terminoloji’de ‘tâ’ziye’ye yeni bir ta’rif, “tebrik” ta’rifini getirmiş; günlük yüzler-binler şehidler için, “hoşamedi”ler-şenlikler şeref vesi¬lesi olmuş; “Hüseyin iftiharımız, şehâdet şiarımız”, “her gün aşûrâ, her yer Kerbel┠(54) düsturunu canına ve kanına nakşetmiştir… Böyle bir ınkılab, nasıl olur da ‘Hama’daki müslüman kar¬deşlerinin feryatlarına karşı sessiz kalabilir? Bu¬nun şer’î (İslamî) izahı nedir?
İşte; çok önemli olan bu hususun tamamen açıklığa kavuşabilmesi için konuyu, şu ana başlıklar çerçevesinde ele almamız gerekecektir: İslam İnkılâbı ‘Hama’ya neden sessiz kaldı? Sessiz kalışının esbâb-ı mucibesi nelerdir? Hama halkını emri vâki karşısında bırakanlar, güya kıyama hazırla¬yanlar ve hareketi yönlendirenler kimlerdir? Ve buna neden tevessül etmişlerdir? Hama halkı ne¬den direnme gereği duymuştur?… Bu soruların cevapları verilince, meselinin iç yüzü de tamamen an¬laşılmış olacaktır, İnşaallah…
İSLAM İNKILÂBI, ‘HAMA’YA NEDEN SESSİZ KALDI?
İlahî Vahy‘in temel esprisini iyice kavramış olanlar yakinen bilirler ki; ‘sünnetüllah‘ın seyir tarzı; ‘imamlar’ın(nebi olsun, veli olsun) ya, ‘kavlî-fiîlî nâsb ta’yin ve istifa'; veya, sırf ‘fiîlî nâsb tâ’yin ve istifa’ (yâni, bil¬fiil seçme-temâyüz ettirme) usulüyle gönderilmiş ol¬dukları, şeklinde cereyan etmiştir. (Ki, birinci şık; pey¬gamber olan imamlar için, ikinci şık ise; peygamber olmayan imamlar için geçerlidir.) Onun için; İslam fıkhı ve tarihî muvacehesinde konuya baktığımız da; ‘İslâm İnkılabı’nın nâzımı, mihveri ve merkezi’ mesabesinde olan‘imamlar‘ın organizesi-otoritesi altında bulunması (İlahî, kat’i bir vecibe olarak) lazım gelen müslümanlar, tarih boyunca bu İslamî ve İlahî otoriteye ve organizasyona tabi’ oldukları müddetçe ‘meşruiyet’ içerisinde bulunmuş, böylece de; maddî- manevî, dünyevî uhrevî tüm sahalarda yüceldikçe yücelmiş; aksi takdirde de, maddî ve manevî, dünyevî ve uhrevî, aklî-kalbî, ruhî-ahlâkî-siyâsî-içtimai.. Tüm hususlarda tedenni ve tereddit etmişlerdir. (55)
Ve yine, şu husus da iyice bilinmelidir ki; “yer yüzünde fitnenin her türlüsünü silip-süpürmek ve Allah’ın dinini (hükümlerini) küre-i arz’ın tümüne hakim kılmak için…” (56) çağın değişik, çok boyutlu savaşını veren, vermeğe devam eden, günümüz ‘İslam İnkılabı’nın ‘bu nokta-i nazardan’ küfür dünyasının değişik coğrafyaları üzerinde muhtelif plan-program ve hesaplar yaptığı-yapacağı tabiîdir. Zirâ; ‘İnkılâbı yapı ve karekter onu gerektirir. (İşte; – işin garip tarafı, bazı müslüman kesimlerin devam eden koyu gafletlerine rağmen- emperyalist güçler, (doğusuyla-batısıyla) İslam İnkılâbının bu yapısını ve özelliğini iyice kavramış, onun için de inkılâbınyıkılması hususunda çok kapsamlı bir işbirliğine gi¬rişmişlerdir. Stratejik silahların sınırlandırılması, kuv¬vet indirimi, Afganistan hususunda anlaşmaları, Körfez politikaları, Güvenlik Konseyi Ortak Kararlan, Irak’a her türlü ‘ortak destekler’ ve Inkılab’a karşı her hususta ‘birlikte’ hareket etme anlaşmâları-gizli komploları vs. vs… sadece, görülebilen basit birer örneklerdir. Üstelik İslam İnkılâbı dışındaki diğer- bazı- İslamî hareketler hususunda ihtilafa düştükle¬ri, hatta bazen da ayrı ayrı yardımlarda da bulunabil¬dikleri halde…
Binâen-aleyh; dünya’nın neresinde bulunurlarsa, bulunsunlar; samimi olan bütün müslümanların çok dikkatli ve hassas olmaları icab eder. Hele, İslam İnkılabı’nın, meriyette bulunan ‘siyasetini’ sabote ede¬cek, plan ve programlarını akamete uğratacak her türlü indî, fevrî ve ‘keyfe mâ yeşâ’ hareketlerden kaçınmak, gerçek imânın ve samimi müslümanlığın zarurî gereğidir. Hiç kimsenin, hiç bir mahallî hareketin; İsiam İnkılâbını‘emr-i vâki’lerle ‘karşı karşıya’ getir¬meye; ‘gâye ve hedefini saptırmaya'; oldu-bittilerle (bir nevi) ‘yönlendirmeye’ kalkışmaya ve ‘kendi başına buyruk’ olmaya aslâ hakkı ve selâhiyeti yok¬tur!
Bilindiği üzere;.. İslam, serapa bir nizam, intizam, itaat, disiplin ve prensipler manzûmesi’dir.Müslümanların, ‘ulul’emr‘lerine (İmamlarına-İslamî devletlerine) ‘taat’ içerisinde bulunmaları çok kuvvetli İslamî bir ‘vecibe‘dir. (57). ‘Allahı’, ‘Peygamberi’, “kitabı’, ‘kıblesi’, ‘dini’ ve ‘imanı’ ‘bir’ ve ‘aynı’ olan gerçek‘Hizbullahî’ müslümanların, ‘imam‘larının da (devlet, hükümet ve halifelerinin de) ‘bir’ ve ‘tek’ ol¬ması icabeder. Zira; Yüce dinimiz .(İslam) kesin ola¬rak bunu (İmamın-Ululemr’in tek olmasını) âmir bu¬lunmaktadır. (58) Böyle olunca da; cihad-savaşı başlatma, sulh ve barış yapma veya barışı boz¬ma.. Salâhiyetlerinin de ‘imam’ın veya o’nun yetkili kıldığı’ zevâtın olduğu, olacağı da kezâ (yine) Yüce İslam’ın İlahî hükümleri muktezâsadır. (59)…
Bu nokta-i nazardan çıkarsak, Suriye vb. gayr-i İslamî devletlerle muâhede ve musalaha akdeden ‘İslam İnkılabı’na karşı; “gayr-i müslimlerle-kâfirlerle barış olur mu?” diyerek taarruz edenlerin (60), böylece (gizli ihanet kasıtları yoksa); gaflet ve ceha¬letleri anlaşılmış olmaktadır. Ki, bu konuyu aşağıda daha detaylı bir şekilde işleyerek tam vûzuha ka-vuşturmağa çalışacağız, inşaallah…
Şu kesinkes bilinmektedir ki; ‘küfür tek millettir’. Ve kâfirlerin tümü de İslam‘a düşmandır. Kâfirlerden asla‘dost’ olamayacağı, iman-vicdan-insaf sahibi bir kâfirin bulunamayacağı (61) riyazî ve Kur’anî bir vâkıâ’dır. Bununla beraber Yüce İslam Dini; Müslümanlarla vahdet, ittihad, uhuvvet, teâvün, velâyet gibi unsurlar üzerinde ‘ilgi’ ve ‘alaka’yı esas alırken; kâfirlere karşı ‘cihadı’ esas almış, fakat ge¬rektiği takdirde de ‘sulh’ ve‘barışı’ tecviz etmiştir. Şimdi, bunun (kâfirlerle barış ve anlaşma yapılabile¬ceğinin) şer’î dayanağını tesbite çalışalım:
Logged
Sayfa: [1]   Yukarı git
  Bu Konuyu Gönder  |  Yazdır  
 
Gitmek istediğiniz yer:  

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2015, Simple Machines
Bu Sayfa 0.178 Saniyede 22 Sorgu ile Oluşturuldu